"Ρέντας Ευάγγελος ( Μaster, Bachelor, Newcastle Uk)"

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

Με αφορμή το άνοιγμα του σχολείου!

Το παραμύθι είναι ο φάρος της αλήθειας. Φωτίζει και στα ψηλά και στα χαμηλά. Μοιάζει με πηγάδι απύθμενο.  Δεν μπορείς να φανταστείς που μπορεί να φθάνει, από πού περνά και με τι επικοινωνεί. Από αυτή την πηγή δεν πρόκειται να αντλήσεις το θολό νερό του ψεύδους. Στον καμβά της πραγματικότητας ζωγραφίζει το παραμύθι, χωρίς να χρησιμοποιεί τα χρώματα της ωραιοποίησης, της ψευδαίσθησης ή της αυταπάτης.

Πριν σου προσφέρει ένα αίσιο τέλος, σε βάζει στην περιπέτεια, σου εξιστορεί την δυσκολία του αγώνα των μικρών και μεγάλων πρωταγωνιστών του. Πριν σε κατευθύνει στο «έζησαν αυτοί καλά» και σου ευχηθεί το  «και εμείς καλύτερα» , θα σου εξομολογηθεί με άκρα ρεαλισμό την οδύνη της αποτυχίας, την καταχνιά της απόγνωσης, τον φόβο της αλλαγής ή της προσπάθειας,  ακόμα δε και την αγωνία της ανατροπής.
Φαίνεται , ότι η αλήθεια αυτού του παραμυθιού, της ιστορίας της μετάβασης από την ανεμελιά του καλοκαιριού στην μέριμνα του νέου σχολικού έτους, σου αποκαλύπτει ότι αυτό που θεωρείς δεδομένο για το παιδί σου και εύκολο για σένα, έχει όλα τα χαρακτηριστικά του παροδικού και του ανατρεπτικού. Άραγε πόση σύγχυση δημιουργείται εντός σου, όταν  πιστεύεις, υπολογίζεις,  προσδοκάς  και συγκρίνεις τα μικρά κλωσσόπουλα σου!

Να ξέρεις, μεγάλος πειρασμός ο δρόμος της σύγκρισης των γονέων. Κατηφόρα απότομη, ολισθηρή και τραχύς.  Η γονική αγάπη είναι το όχημα εκείνο του παραμυθιού σου, που δύναται να συγκρατεί ή να αναπτύσσει ταχύτητα στην εθνική οδό της ψυχικής ωριμότητας, μελωδία που δεν λησμονείται. Αρώματα που αναγκάζουν να αναπνέει κανείς  την ελευθερία και την ευαισθησία της ύπαρξης ή της δυσφορίας.
Αυτό είναι το παραμύθι σου αγαπητέ γονέα, τώρα που στη μοναδική παρουσία του μικρού νεογνού σου, φύσηξε ο θερμός αγέρας της φυσικής εξέλιξης και τα νεαρά σου κλωσσόπουλα, ξεκινούν μια νέα πραγματικότητα. Μπαίνουν σε μια αγωνιώδη περιπέτεια, να μάθουν να αποχωρίζονται, να απογαλακτιστούν από σένα για δεύτερη φορά και προετοιμάζονται να πετούν στη περισσή φροντίδα του νέου περιβάλλοντος, της καινούργιας ανακάλυψης, του άλλου, που είναι διαφορετικό από όσα έχεις διδάξει, του σχολείου λοιπόν, από τον παιδικό μέχρι και την είσοδό τους σε οποιαδήποτε πανεπιστημιακή κοινότητα. Να μάθουν την κοινωνικοποίηση στην τάξη, τις σχολικές δυσκολίες και την επαφή με τους συνομήλικους τους, τους δασκάλους και τους καθηγητές τους. Οι απαιτήσεις μεγαλώνουν και οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται αλλά το παιδί σου έχει ανάγκη αυτήν την μάχη, που μετρά όχι νίκες και ήττες αλλά πορείες και ταξίδια στης ζωής τα σοκάκια.
Όμορφα γράφει ο Ν. Πορτοκάλογλου:
" Mην ψάχνεις πια αλλού αφού το ξέρεις ήδη,
μην ψάχνεις για αλλού, εδώ είναι το ταξίδι.."

Πολλά όμως από τα παιδιά της ιστορίας του παραμυθιού σου, δυσκολεύονται. Η απόγνωση έρχεται να κατευοδώσει την άρνησή του να περάσει στο κατώφλι του σχολικού περιβάλλοντος. Δυσκολεύεται ίσως, γιατί και εσύ αμφιβάλλεις να πιστέψεις σε αυτό. Κρίνεις με βάση τις δικές σου ανάγκες και ανησυχίες και έτσι μεταγγίζεις άγχος και αγωνία για την επίδοση και κυρίως για το πόσο επιτυχημένα και όχι ευτυχισμένα είναι καθόλη την διάρκεια της  σχολική τους πορεία.
 Έτσι χάνεις την ωραιότητα των εσωτερικών χαρισμάτων τους. Κυρίως της σχέσης που τις "άψυχες διαθέσεις" στην εφηβεία τις μετατρέπει σε έμψυχες δροσιές ελευθερίας που οριοθετούν και δεν επαναστατούν για να ξεφύγουν. Να έχεις καλέ μου πάντα στο μυαλό σου, ότι η υγιής αγάπη βλέπει παντοτινά την προοπτική της εσωτερικής μεταμόρφωσης. Εκείνης που στο σύνολο της ανοίγει δρόμους επικοινωνίας και συζήτησης, σέβεται και νεκρώνει την απόρριψη και την επίκριση. Αυτό μετουσιώνεται σε ζωή. Ζωή που κανείς στου παραμυθιού το σπιτικό δύναται να αναπνέει και όχι να πνίγεται. Η ζωή είναι ταξιδιάρικο βλέμμα και όχι νεκροταφείο συγκρούσεων με αφορμή τα διαβάσματα του σχολείου.
Η έναρξη του σχολικού έτους συνδέεται με την έννοια του προγράμματος, που γεφυρώνει τα παιδιά με τις ανάγκες τις σχολικές. Πρόγραμμα που βοηθά τα παιδιά να μαθαίνουν νέα πράγματα αλλά και να αναζητήσουν την ζεστασιά του παιχνιδιού για τις μικρές τάξεις και της επικοινωνίας με τους συνομηλίκους τους σε μεγαλύτερες ηλικίες. Τι ομορφιά έχει ο άλλος όταν μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε μαζί του. Με τα σπίρτα των ψευδαισθήσεων δεν θερμαίνεται η ζωή. Δεν τρέφεται η ψυχή. Τα κινητά, η τηλεόραση, το διαδίκτυο δεν μεταφέρουν ζεστασιά, αλλά κοιμίζουν. Αιχμαλωτίζουν παιδιά και γονείς στην βάση της απουσίας μιας αληθινής σχέσης. Κατευθύνουν τα πάντα στο εργοτάξιο του συμφέροντος τους. Μα η αλήθεια τους πλέον συνδέθηκε με  επίπλαστες ανάγκες των παιδιών μας.

Ένα παιδί που μαθαίνει να φτιάχνει το δικό του παραμύθι, μαθαίνει ταυτόχρονα να αυτονομείται. Να φτιάχνει μόνος του την αλήθεια του. Αυτά, ξέρεται τα απλά, που σήμερα γίνονται αφορμές για συγκρούσεις ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. Να φτιάχνει την  δική του τσάντα, να μάθει να διαβάζει μόνος του και να αναζητά όταν θέλει την βοήθεια μας, να μην αδιαφορεί για αυτά που θα αποτελέσουν τις βάσεις για το δικό του παραμύθι. Ξέρεται η ζωή αυτοβιογραφείται, όταν ιστορούμε τις εμπειρίες μας, τις προσπάθειές μας και όχι τις επιταγές των γονιών που επιμένουν να φωνάζουν και να κρίνουν. Τα παιδιά οικοδομούνται, όταν ανασηκώσουμε τα μανίκια μας, γονείς και παιδιά και ζυμώσουμε το πρόσφορο της εμπειρίας του σχολείου, του νέου ξεκινήματος ή συνέχισης του γνώριμου, μέσα από κάθε ειδών δυσκολίες που γίνονται αφορμή για νέες πορείες και γνώσεις της ζωής.
Η μητρότητα, η πατρότητα είναι ισχυρές δυνάμεις, δώρα που υπάρχουν από την στιγμή που γεννιόμαστε και φεύγουν μαζί μας κατά την έξοδό μας από τον βίο. Μα μετατρέπονται και σε θυελλώδεις ανέμους που στο πέρασμά τους ξεσηκώνουν τα πάντα μέσα μας ή μας αρνούνται την έξοδο μας προς τον αληθινό κόσμο. Λες και αναπαύονται στον περιορισμό μας.

Μα εσύ πόθησες από μικρό την έξοδο σου στον έξω κόσμο, θέλησες να ανταποκριθείς στο κάλεσμα της εσωτερικής σου «φύσης». Να διαφοροποιηθείς από τους γονείς σου, όντας μοναδική ψυχοσύνθεση, μοναδική παρουσία. Δεν αρκεί να θέλουμε να λέμε αγαπητοί μου γονείς ότι τα μικρά μας ξεκινούν το σχολείο, πρέπει να αντέχουμε και εμείς την έξοδό τους και την φυσική και ψυχολογική απομάκρυνση τους από τα σπλάχνα μας. Αυτό σημαίνει πέταγμα. Να μάθεις εσύ να πετάς, στα χαμηλά και στα ψηλά και έπειτα να διδάξεις την εμπειρία σου μέσα από το άγρυπνο βλέμμα που ελευθερώνει και δεν εγκλωβίζει. Να γνωρίζεις ότι είναι λάθος να ζητάς τα ίδια πράγματα από δυο ή περισσότερες εντελώς διαφορετικές υπάρξεις που είναι τα παιδιά σου. Πτώση, "θανατίλα", φοβία, άγχος τα κυριεύει, όταν δεν τα αποδέχεσαι για αυτό που είναι. Για αυτό και αυτά ζητούν, αρνούμενα, αυτά που τους προσφέρεις και αποζητούν μόνιμα ξένες αγκαλιές, οτιδήποτε να εξαρτηθούν.
Δες ξεκάθαρα το παραμύθι σου και τα μηνύματα που σου προσφέρει, και στην αποτυχία και στην επιτυχία του παιδιού σου. Στο φως της παιδικής ηλικίας, να δείχνεις στον ορίζοντα της απογείωσης κάποια πιθανή προσγείωση. Στα χαμηλά της εφηβείας να δημιουργείς της προϋποθέσεις της πτήσης. Στις αλλαγές, σε κάθε σχολική η σχεσιακή τους αποτυχία και στις αντιδράσεις σε όλο τον ψυχοσωματικό χάρτη του εφήβου, να δείχνεις τον χάρακα της ελπίδας και της επιτυχίας. Στην επιτυχία, να υπενθυμίζεις ότι είναι και αυτή απόγονος κάποιας αποτυχίας.

Να μάθεις γονέα μου να γίνεσαι υπερασπιστής του φωτός και όχι επικριτής στα παιδιά σου και συνήγορος στο σκοτάδι, τώρα που μπορείς να ιστορήσεις το δικό  σου παραμύθι, και να προφητέψεις ένα παρόν και μέλλον για τα παιδιά σου ζυμωμένο με δυσκολίες αλλά μπολιασμένες με νοήματα ζωής που δίνουν ενθάρρυνση και χαρά.
"Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι γιατί....χανόμαστε" (στίχοι Μαριανίνας Κριεζής)

Ρέντας Ευάγγελος ( Μaster, Bachelor, Newcastle Uk)
Κλινικός Ψυχοθεραπευτής,
Συστημικός Θεραπευτής
Υπεύθυνος Ψυχοπαιδαγωγείν
Διεύθυνση
Άργος
28ης Οκτωβρίου 22,
Τηλ: 27510-69500
email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

JSN Medis template designed by JoomlaShine.com